خاطره ميتونه يه لحظه يا يه داستان باشه! اين كلمه منو ياد گذشته مياندازه ، بهترين تصويرهاي ذهنيم از دوران كودكيم مربوط به روزاي ابري ميشه. پاييز و زمستون رو بيشتر دوست دارم . به خصوص هواي باروني رو.

امشب ياد بچگي هام افتادم ، تنها تصويرهاي ذهنيم اينا بودن:

غروب و آسمان سرخ كه از پنجره كوچك اتاق خونه پيدا بود.

برف و آفتاب طلايي كه روي برف ها پهن شده بود و باعث درخشش غريب اونا شده بود.

بارون سيزده بدر در كوه هاي دار آباد.

سنگ هاي رسوبي كوه

دره مشرف به رودخانه ، هميشه از پرت شدن تو اون ميترسيدم (حتي الان هم كابوس اون پرتگاه رو ميبينم).

ولي الان اون صميميت ها از بين رفته ، گاهي فكر ميكنم اون دوران با تمام محدوديتاش بهتر بود. فقط دارم روزها رو طي ميكنم.